Huisje, boompje, beestje of vrouwenvoetbal?

10 jaar geleden de start van de eredivisie vrouwen. 5 jaar geleden stopte mijn leven met voetbal als rode draad en als bepalende factor van mijn dagelijkse invullingen. Twee totale tegenstrijdige gedachten maar eigenlijk beide met een soort van zelfde teleurstelling. Ik zie mezelf nog zitten in het stadion van FC Twente vrouwen bij de opening van de Eredivisie vrouwen in 2007. Niemand besefte eigenlijk echt dat het eindelijk zo ver was. Erkenning voor het vrouwenvoetbal, een heel stadion vol mensen, de eerste samenvattingen op televisie en de faciliteiten om ècht 100% met je sport bezig te kunnen zijn. Ineens was er een droom bijgekomen. Voetballen voor een BVO met grote dank aan Vera Pauw dat voor al die honderdduizenden meiden deze droom haalbaar heeft gemaakt. Ikzelf ben dit jaar nog niet geselecteerd voor een BVO. Ik zag veel teamgenoten van het Nederlands elftal onder 17 jaar wèl hun debuut maken en de drang en uitdaging om het ook te halen wordt vanaf dat moment alleen maar groter.

Dat jaar zit ik in met een hele nieuwe groep meiden uit het hele land in het KNVB-talentteam, toen nog HVA Amsterdam genoemd. Allemaal zijn we heel vroeg uit huis gegaan. Gemiddelde leeftijd is 17 jaar oud. We zijn de eerste generatie voor dit “opleidingsteam” van de eredivisie vrouwen. Elke dag trainen, soms wel 3 uur per dag. Tussendoor naar school en allemaal hetzelfde doel.. een plekje veroveren in die nieuwe Eredivisie Vrouwen. Want dat is uiteindelijk waar het allemaal gebeurt. Toch?

Natuurlijk gaat het opzetten van iets onbekends en iets nieuws met vallen en opstaan. En vooral in de topsport is het vooral zaak om te laten zien wat je waard bent. Je moet presteren voordat je uiteindelijk erkenning krijgt van zoveel mogelijk media en publiek. Dat is in elke sport zo. Maar stonden we in 2009 niet allang in een halve finale van een EK en in 2015 in de achtste finale van het WK?

Eerder in mijn blogs heb ik het weleens gehad over het verlies van het voetbal in mijn leven door de blessure. Het voelt oneerlijk, het voelt als een verlies maar toch ben ik blij dat ik die 3 jaar deel heb mogen uitmaken van historie in het vrouwenvoetbal, al heb ik in die drie jaar eredivisie bij lange na niet mijn niveau gehaald dat ik de jaren daarvoor in Amsterdam wel had. 

Waar ik hiermee naartoe wil is het volgende: Mensen verwachten in Nederland dat er een minimaal niveau wordt gehaald in het vrouwenvoetbal. Een niveau waardoor er meer mensen komen kijken en er dus uiteindelijk ook meer media op af komt. Mijn eigen ervaring in de Eredivisie Vrouwen is dat het van buitenaf allemaal heel mooi lijkt, maar eenmaal daar moet je opmerkingen slikken als “het ziet er niet uit”, “vrouwen horen in de keuken”, “het zal nooit iets worden”, “het zal nooit zo goed worden als mannenvoetbal” en zo zijn er nog heel wat reacties die tot op de dag van vandaag regelmatig op Social media voorbijkomen of gewoon geroepen worden op straat net daar in de omgeving waar dat meisje met die droom op straat rondhuppelt met haar bal.

Ondertussen kwam na het eerste seizoen al geen vrouwenvoetbal meer op tv want dit was te duur en naast dit feit stonden ook de BVO’s die wel een vrouwenteam hadden niet allemaal te springen. Zo mocht er bij vvv-venlo na een jaar al niet meer in het stadion omgekleed worden als het mannenteam aanwezig was want dit zou hen afleiden. We werden verplaatst naar een bijgebouw zonder enige faciliteiten. (Niet dat we de heren ook daadwerkelijk zagen maar onze aanwezigheid maakte ze kennelijk onrustig). Bij sc Heerenveen was het vervolg van nog een seizoen onzeker en mochten de vrouwen (jawel) één keer in het stadion spelen omdat het gras er onder zou lijden als dit vaker zou voorkomen. AZ vrouwen werd 3x landskampioen en daarna opgeheven en volgde Willem 2 en VVV Venlo al snel met de reden dat het “teveel geld koste voor de club”. (We hebben het over zo’n €200.000 per vrouwenteam per seizoen mensen. Al eens opgezocht wat een man in de eredivisie verdient?) Ook tot op de dag van vandaag moeten vrouwenteams helaas nog veel inleveren. 

Wat men niet inziet of niet wil zien is dat het niveau nooit aan hen verwachtingen zal voldoen zolang de tak vrouwenvoetbal niet wordt gezien als een volwaardige sport. Daarnaast is in geen enkele sport de mannen en vrouwentak vergelijkbaar. Waarom doen we dit hier dan wel? We zijn 10 jaar verder en in plaats van verbetering op voetbal gebied moet er constant worden gestreden voor erkenning en gelijkwaardige behandeling  bij clubs om ze vervolgens te overtuigen dat het vrouwenvoetbal team niet opgeheven mag worden.

Natuurlijk maakt het Nederlands Vrouwen elftal stapjes vooruit en is het geweldig dat het EK dit jaar in eigen land plaats vind. Maar ook de Eredivisie vrouwen verdient al veel langer het podium dat het Nederlands Team dit jaar zal krijgen. Vrouwenvoetbal verdient  een volledige professionele omgeving, met minimum salarissen waar van geleefd kan worden. Pas dan kan het bewijzen waar het echt toe in staat is. 

Waarom de vergelijking met het verlies van het voetbal en mijn leven nu? Ook nu ben ik soms teleurgesteld dat het allemaal niet gelopen is zoals ik wilde, het voelt oneerlijk. Maar dat voelde het spelen in de Eredivisie Vrouwen vaak ook. Ik was zeker trots en blij dat ik mijn passie drie jaar lang mocht uitvoeren bij sc Heerenveen en vvv venlo ondanks zware persoonlijke momenten. Maar ik kijk ook terug naar een tijd waarin ik vaak teleurgesteld ben geraakt in het feit dat er minderwaardig tegen je aan wordt gekeken zodra je overstapt naar het hoogste niveau (en vrouwenvoetbal in het algemeen). Mijn periode in Amsterdam was vele malen professioneler ingericht dan de jaren in de Eredivisie vrouwen. Zoiets zou nooit mogen. Daarnaast heb ik jarenlang (tot mijn 22e) niets kunnen opbouwen want van vrouwenvoetbal kom je niet rond. Tenzij je zoals een aantal bekendere gezichten een sponsorcontract hebt of in het buitenland speelt. 

Zou ik het over doen? Ja..

Zou ik nu nog terug willen als het kon? Nee…

Waarom zal je misschien denken.. Ik heb nu een eigen appartement, een auto, een vaste baan met goed inkomen en een hele schattige (en soms heel vervelende) puppy. Jazeker,heel cliché het huisje boompje beestje…. daar kan de af en toe terug komende leegte omdat dat balletje niet meer rolt (op mijn leeftijd (26) waarin je iets wil gaan opbouwen) helaas niet meer tegenop. Het feit dat heel veel meiden ook noodgedwongen voor deze keuze komen te staan anno 2017 is te triest voor woorden. Een blessure kan iedereen overkomen. Maar het feit dat talentvolle meiden (die overigens de gehele jeugd tussen de mannen spelen en er vaak boven uit steken, maar dat ter zijde) nog elk jaar hun passie vroegtijdig opzij moeten zetten omdat ze geen toekomst zien kost Nederland heel veel talent dat verloren gaat. Vrouwen zitten tenslotte pas tegen hun 30e op het hoogtepunt binnen de topsport. 

Tsja..  Huisje boompje beestje, Hopelijk worden de volgende 10 jaar zo ingericht dat dit ook kan mèt vrouwenvoetbal. 
Het is aan de huidige en volgende generatie om voort te zetten waar we aan begonnen zijn.

Groetjes,

Bibi Cox